Komentarz do klauzuli niedozwolonej nr 775

Postanowienie nr 775, zakwestionowane przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, stanowi przykład niedozwolonej praktyki w branży edukacji. Treść zakwestionowanego postanowienia brzmi: „„Słuchacz może odstąpić od umowy (…) jeśli Dyrektor Studium na pisemną prośbę słuchacza, w szczególnie uzasadnionych przypadkach nie zakłócających funkcjonowania Studium, wyrazi na to zgodę. W innych przypadkach Studium ...". Stosownie do utrwalonej linii orzeczniczej Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, postanowienia wzorców umownych, które przerzucają na konsumenta ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, stanowią klauzule niedozwolone w rozumieniu art. 385¹ k.c. Takie postanowienia kształtują stosunek prawny w sposób nierównomierny, naruszając zasadę ekwiwalentności świadczeń. Warto zauważyć, że postanowienia o analogicznej treści były wielokrotnie kwestionowane w orzecznictwie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, co potwierdza utrwaloną praktykę uznawania tego typu klauzul za niedozwolone. Konsument, który napotka takie postanowienie w regulaminie lub umowie, powinien mieć świadomość, że nie jest nim związany z mocy samego prawa. Umowy o świadczenie usług edukacyjnych podlegają pełnej kontroli pod kątem abuzywności, na co wskazuje bogate orzecznictwo Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Stosowanie klauzul niedozwolonych w regulaminach może prowadzić do poważnych konsekwencji prawnych i finansowych, w tym do nałożenia kar pieniężnych przez Prezesa UOKiK w ramach ochrony zbiorowych interesów konsumentów. Dlatego audyt regulaminu i wzorców umownych powinien stanowić standardowy element działalności każdego przedsiębiorcy. Profesjonalne doradztwo w zakresie przygotowywania regulaminów oferuje serwis eprawo.pl.