Komentarz do klauzuli niedozwolonej nr 7239

Postanowienie nr 7239, zakwestionowane przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, stanowi przykład niedozwolonej praktyki w branży usług finansowych. Treść zakwestionowanego postanowienia brzmi: „Koszta prewencyjne obejmują: (…) c. wezwanie do wydania przedmiotu przewłaszczenia wysyłane po upływie 16 dni po terminie płatności 50,00 zł, Koszta windykacyjne obejmują: (…) e.wezwanie do wydania przedmiotu przewłaszcz...". Art. 385¹ § 1 k.c. wprowadza generalną klauzulę chroniącą konsumenta przed nieuczciwymi postanowieniami umownymi. Przepis ten, stanowiący implementację dyrektywy 93/13/EWG, wymaga kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: sprzeczności z dobrymi obyczajami oraz rażącego naruszenia interesów konsumenta. Analiza przedmiotowego postanowienia prowadzi do wniosku, że obie przesłanki są spełnione. Klauzula regulująca terminy w sposób jednostronny na korzyść przedsiębiorcy narusza zasadę równowagi kontraktowej i może stanowić niedozwolone postanowienie umowne w rozumieniu art. 385³ pkt 8 k.c. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów przyznaje Prezesowi UOKiK szerokie kompetencje w zakresie kontroli wzorców umownych stosowanych przez instytucje finansowe. Regulaminy zawierające klauzule niedozwolone podważają wiarygodność przedsiębiorcy i narażają go na odpowiedzialność wobec konsumentów. Kompleksowy audyt regulaminu sklepu internetowego lub innej działalności gospodarczej jest najskuteczniejszym sposobem minimalizacji ryzyka prawnego. Profesjonalne wsparcie w tworzeniu i weryfikacji regulaminów zapewnia serwis eprawo.pl.