Komentarz do klauzuli niedozwolonej nr 3613

Postanowienie nr 3613, zakwestionowane przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, stanowi przykład niedozwolonej praktyki w branży sprzedaży konsumenckiej. Treść zakwestionowanego postanowienia brzmi: „Sądem właściwym dla rozstrzygania sporów między Sprzedawcą a Kupującym jest sąd właściwy dla siedziby Sprzedawcy". Na gruncie art. 385³ Kodeksu cywilnego ustawodawca wskazał przykładowy katalog postanowień, które w razie wątpliwości uważa się za niedozwolone. Analizowana klauzula realizuje znamiona abuzywności, ponieważ przyznaje przedsiębiorcy nieproporcjonalne uprawnienia kosztem konsumenta, naruszając tym samym równowagę kontraktową stron. Wymóg przejrzystości i jednoznaczności wzorców umownych wynika wprost z art. 385 § 2 k.c. Narzucenie właściwości sądu jest niedozwolone na mocy art. 385³ pkt 23 k.c., który wprost zakazuje narzucania konsumentowi rozpoznania sprawy przez sąd, który wedle ustawy nie jest miejscowo właściwy. Przepisy dotyczące sprzedaży konsumenckiej, w szczególności art. 556–576 Kodeksu cywilnego, zapewniają konsumentowi szeroką ochronę w zakresie rękojmi za wady. Obecność klauzul niedozwolonych w regulaminach i wzorcach umownych naraża przedsiębiorcę na sankcje ze strony UOKiK oraz roszczenia konsumentów. Audyt regulaminu przeprowadzony przez doświadczonych prawników pozwala zidentyfikować postanowienia abuzywne i dostosować regulaminy sprzedaży i gwarancje do wymogów prawa. Kompleksowy audyt sklepu internetowego lub innego przedsiębiorstwa oferują specjaliści z serwisu eprawo.pl.