Komentarz do klauzuli niedozwolonej nr 2140

Analizowana klauzula niedozwolona (nr 2140 w rejestrze UOKiK) z branży turystyki stanowi przykład postanowienia, które w sposób rażący narusza interesy konsumenta. Treść zakwestionowanego postanowienia brzmi: „Wszelkie spory prawne wynikłe z niniejszej umowy będą rozstrzygane przez sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby pozwanego". Ocena abuzywności postanowienia umownego wymaga uwzględnienia treści art. 385² k.c., który nakazuje brać pod uwagę okoliczności zawarcia umowy, treść całej umowy oraz umów pozostających w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny. Analizowane postanowienie, oceniane w kontekście całości stosunku umownego, narusza interesy konsumenta w sposób rażący. Narzucenie właściwości sądu jest niedozwolone na mocy art. 385³ pkt 23 k.c., który wprost zakazuje narzucania konsumentowi rozpoznania sprawy przez sąd, który wedle ustawy nie jest miejscowo właściwy. Warto zauważyć, że postanowienia o analogicznej treści były wielokrotnie kwestionowane w orzecznictwie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, co potwierdza utrwaloną praktykę uznawania tego typu klauzul za niedozwolone. Konsument, który napotka takie postanowienie w regulaminie lub umowie, powinien mieć świadomość, że nie jest nim związany z mocy samego prawa. Ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych z 2017 r. wprowadza szczególne standardy ochrony konsumenta w branży turystycznej. Warto podkreślić, że klauzule niedozwolone wpisane do rejestru UOKiK mają skutek wobec wszystkich przedsiębiorców stosujących tożsame postanowienia. Audyt regulaminu biura podróży pozwala przedsiębiorcom uniknąć stosowania postanowień uznanych za abuzywne. Audyt sklepu internetowego lub weryfikacja umów z konsumentami to usługi, które oferują specjaliści z serwisu eprawo.pl.