Klauzula niedozwolona nr 590

Postanowienie nr 590, zakwestionowane przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, stanowi przykład niedozwolonej praktyki w branży usług internetowych. Treść zakwestionowanego postanowienia brzmi: „„W przypadku braku porozumienia, spory będą rozstrzygane przez Sąd „właściwy dla siedziby usługodawcy”". Na gruncie art. 385³ Kodeksu cywilnego ustawodawca wskazał przykładowy katalog postanowień, które w razie wątpliwości uważa się za niedozwolone. Analizowana klauzula realizuje znamiona abuzywności, ponieważ przyznaje przedsiębiorcy nieproporcjonalne uprawnienia kosztem konsumenta, naruszając tym samym równowagę kontraktową stron. Wymóg przejrzystości i jednoznaczności wzorców umownych wynika wprost z art. 385 § 2 k.c. Narzucenie właściwości sądu jest niedozwolone na mocy art. 385³ pkt 23 k.c., który wprost zakazuje narzucania konsumentowi rozpoznania sprawy przez sąd, który wedle ustawy nie jest miejscowo właściwy. Ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną z 2002 r. nakłada na usługodawców internetowych obowiązek zapewnienia konsumentom jasnych i przejrzystych warunków korzystania z usług. Obecność klauzul niedozwolonych w regulaminach i wzorcach umownych naraża przedsiębiorcę na sankcje ze strony UOKiK oraz roszczenia konsumentów. Audyt regulaminu przeprowadzony przez doświadczonych prawników pozwala zidentyfikować postanowienia abuzywne i dostosować regulaminy serwisów internetowych do wymogów prawa. Kompleksowy audyt sklepu internetowego lub innego przedsiębiorstwa oferują specjaliści z serwisu eprawo.pl.