Klauzula niedozwolona nr 4051

Postanowienie nr 4051, zakwestionowane przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, stanowi przykład niedozwolonej praktyki w branży usług. Treść zakwestionowanego postanowienia brzmi: „Wszelkie spory wynikłe w trakcie realizacji niniejszej Umowy strony zobowiązują się rozstrzygnąć polubownie, a w ostateczności na drodze sądowej. Dla rozstrzygnięcia wszelkich sporów mogących wyniknąć na tle realizacji n...". Zasada swobody umów wyrażona w art. 353¹ k.c. doznaje istotnych ograniczeń w relacjach z konsumentami. Przedsiębiorca, formułując wzorzec umowny, nie może kształtować treści stosunku prawnego w sposób sprzeczny z naturą zobowiązania, ustawą ani zasadami współżycia społecznego. Analizowane postanowienie przekracza te granice, nadmiernie obciążając konsumenta. Klauzula narzucająca właściwość sądu stanowi typowe postanowienie abuzywne. Art. 385³ pkt 23 k.c. zakazuje narzucania konsumentowi właściwości sądu innego niż wynikający z przepisów ogólnych. Warto zauważyć, że postanowienia o analogicznej treści były wielokrotnie kwestionowane w orzecznictwie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, co potwierdza utrwaloną praktykę uznawania tego typu klauzul za niedozwolone. Konsument, który napotka takie postanowienie w regulaminie lub umowie, powinien mieć świadomość, że nie jest nim związany z mocy samego prawa. Przedsiębiorca świadczący usługi na rzecz konsumentów jest zobowiązany do formułowania wzorców umownych w sposób jednoznaczny i zrozumiały, zgodnie z wymogami art. 385 § 2 Kodeksu cywilnego. Eliminacja klauzul niedozwolonych z regulaminów i umów to nie tylko obowiązek prawny, ale także element budowania zaufania w relacji z klientami. Audyt regulaminu stanowi fundament bezpiecznego prowadzenia działalności w branży usługowym. Profesjonalne regulaminy zgodne z prawem konsumenckim przygotowują eksperci z serwisu eprawo.pl.