Klauzula niedozwolona nr 3203

Postanowienie zarejestrowane pod numerem 3203 w rejestrze UOKiK stanowi istotny przykład klauzuli niedozwolonej w obszarze sprzedaży konsumenckiej. Treść zakwestionowanego postanowienia brzmi: „Spory dotyczące wykonania umowy sprzedaży, które nie zostaną rozwiązane poprzez porozumienie stron, rozstrzygane będą przez sąd właściwy dla siedziby Sprzedawcy". Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich stanowi fundamentalny akt prawa unijnego chroniący konsumentów przed nieuczciwymi postanowieniami umownymi. Art. 3 ust. 1 dyrektywy wskazuje, że warunki umowy, które nie były indywidualnie negocjowane, mogą być uznane za nieuczciwe, jeżeli powodują znaczącą nierównowagę praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta. Omawiane postanowienie realizuje te przesłanki. Narzucenie właściwości sądu jest niedozwolone na mocy art. 385³ pkt 23 k.c., który wprost zakazuje narzucania konsumentowi rozpoznania sprawy przez sąd, który wedle ustawy nie jest miejscowo właściwy. Przepisy dotyczące sprzedaży konsumenckiej, w szczególności art. 556–576 Kodeksu cywilnego, zapewniają konsumentowi szeroką ochronę w zakresie rękojmi za wady. Praktyka orzecznicza Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jednoznacznie wskazuje, że klauzule niedozwolone tego rodzaju nie wiążą konsumenta z mocy prawa. Audyt regulaminu sklepu lub innego przedsiębiorstwa to inwestycja chroniąca przed kosztownymi postępowaniami. Przedsiębiorcy poszukujący profesjonalnego wsparcia w zakresie tworzenia regulaminów zgodnych z prawem mogą skorzystać z usług serwisu eprawo.pl.