Klauzula niedozwolona nr 259

Postanowienie nr 259, zakwestionowane przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, stanowi przykład niedozwolonej praktyki w branży turystyki. Treść zakwestionowanego postanowienia brzmi: „„Biuro nie ponosi odpowiedzialności za szkody spowodowane działaniem osób trzecich takie jak kradzieże, rabunki, pożary. Biuro odpowiada za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy za zasadzie winy”". Zasada swobody umów wyrażona w art. 353¹ k.c. doznaje istotnych ograniczeń w relacjach z konsumentami. Przedsiębiorca, formułując wzorzec umowny, nie może kształtować treści stosunku prawnego w sposób sprzeczny z naturą zobowiązania, ustawą ani zasadami współżycia społecznego. Analizowane postanowienie przekracza te granice, nadmiernie obciążając konsumenta. Klauzula wyłączająca lub ograniczająca odpowiedzialność przedsiębiorcy wpisuje się w katalog postanowień zabronionych przez art. 385³ pkt 1 i 2 k.c., które zakazują wyłączania lub istotnego ograniczania odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania. Ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych z 2017 r. wprowadza szczególne standardy ochrony konsumenta w branży turystycznej. Eliminacja klauzul niedozwolonych z regulaminów i umów to nie tylko obowiązek prawny, ale także element budowania zaufania w relacji z klientami. Audyt regulaminu biura podróży stanowi fundament bezpiecznego prowadzenia działalności w branży turystycznym. Profesjonalne regulaminy zgodne z prawem konsumenckim przygotowują eksperci z serwisu eprawo.pl.