Klauzula niedozwolona nr 2539

Postanowienie nr 2539, zakwestionowane przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, stanowi przykład niedozwolonej praktyki w branży usług telekomunikacyjnych. Treść zakwestionowanego postanowienia brzmi: „Wszelką nie podjętą przez Abonenta korespondencję wysłaną na ostatnio znany Operatorowi adres do doręczeń uważa się za doręczoną skutecznie z chwilą jej zwrotu na adres Operatora.". Zasada swobody umów wyrażona w art. 353¹ k.c. doznaje istotnych ograniczeń w relacjach z konsumentami. Przedsiębiorca, formułując wzorzec umowny, nie może kształtować treści stosunku prawnego w sposób sprzeczny z naturą zobowiązania, ustawą ani zasadami współżycia społecznego. Analizowane postanowienie przekracza te granice, nadmiernie obciążając konsumenta. Postanowienie to utrudnia lub uniemożliwia konsumentowi realizację prawa do zwrotu towaru, co stanowi naruszenie bezwzględnie obowiązujących przepisów o ochronie konsumentów. Warto zauważyć, że postanowienia o analogicznej treści były wielokrotnie kwestionowane w orzecznictwie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, co potwierdza utrwaloną praktykę uznawania tego typu klauzul za niedozwolone. Konsument, który napotka takie postanowienie w regulaminie lub umowie, powinien mieć świadomość, że nie jest nim związany z mocy samego prawa. Prawo telekomunikacyjne nakłada na operatorów szczególne obowiązki informacyjne wobec abonentów, a ich regulaminy podlegają ścisłej kontroli UOKiK. Eliminacja klauzul niedozwolonych z regulaminów i umów to nie tylko obowiązek prawny, ale także element budowania zaufania w relacji z klientami. Audyt regulaminu operatora stanowi fundament bezpiecznego prowadzenia działalności w branży telekomunikacyjnym. Profesjonalne regulaminy zgodne z prawem konsumenckim przygotowują eksperci z serwisu eprawo.pl.