Klauzula niedozwolona nr 2125

Klauzula nr 2125, wpisana do rejestru klauzul niedozwolonych UOKiK, dotyczy postanowienia stosowanego w sektorze usług, które zostało słusznie uznane za abuzywne. Treść zakwestionowanego postanowienia brzmi: „Wszelkie spory wynikłe pomiędzy stronami na gruncie zastosowania niniejszego regulaminu będzie rozpatrywać Sąd właściwy ze względu na siedzibę Właściciela wortalu". Na gruncie art. 385³ Kodeksu cywilnego ustawodawca wskazał przykładowy katalog postanowień, które w razie wątpliwości uważa się za niedozwolone. Analizowana klauzula realizuje znamiona abuzywności, ponieważ przyznaje przedsiębiorcy nieproporcjonalne uprawnienia kosztem konsumenta, naruszając tym samym równowagę kontraktową stron. Wymóg przejrzystości i jednoznaczności wzorców umownych wynika wprost z art. 385 § 2 k.c. Narzucenie właściwości sądu jest niedozwolone na mocy art. 385³ pkt 23 k.c., który wprost zakazuje narzucania konsumentowi rozpoznania sprawy przez sąd, który wedle ustawy nie jest miejscowo właściwy. Przedsiębiorca świadczący usługi na rzecz konsumentów jest zobowiązany do formułowania wzorców umownych w sposób jednoznaczny i zrozumiały, zgodnie z wymogami art. 385 § 2 Kodeksu cywilnego. Obecność klauzul niedozwolonych w regulaminach i wzorcach umownych naraża przedsiębiorcę na sankcje ze strony UOKiK oraz roszczenia konsumentów. Audyt regulaminu przeprowadzony przez doświadczonych prawników pozwala zidentyfikować postanowienia abuzywne i dostosować regulaminy i wzorce umowne do wymogów prawa. Kompleksowy audyt sklepu internetowego lub innego przedsiębiorstwa oferują specjaliści z serwisu eprawo.pl.