Klauzula niedozwolona nr 1972

Postanowienie zarejestrowane pod numerem 1972 w rejestrze UOKiK stanowi istotny przykład klauzuli niedozwolonej w obszarze usług bankowych. Treść zakwestionowanego postanowienia brzmi: „Pisma nie odebrane przez posiadacza pod ostatnio wskazanym adresem, jednorazowo awizowane przez pocztę, strony uznają za skutecznie doręczone". Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich stanowi fundamentalny akt prawa unijnego chroniący konsumentów przed nieuczciwymi postanowieniami umownymi. Art. 3 ust. 1 dyrektywy wskazuje, że warunki umowy, które nie były indywidualnie negocjowane, mogą być uznane za nieuczciwe, jeżeli powodują znaczącą nierównowagę praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta. Omawiane postanowienie realizuje te przesłanki. Warto zauważyć, że postanowienia o analogicznej treści były wielokrotnie kwestionowane w orzecznictwie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, co potwierdza utrwaloną praktykę uznawania tego typu klauzul za niedozwolone. Konsument, który napotka takie postanowienie w regulaminie lub umowie, powinien mieć świadomość, że nie jest nim związany z mocy samego prawa. Prawo bankowe oraz ustawa o kredycie konsumenckim nakładają na instytucje finansowe szczególne obowiązki w zakresie transparentności warunków umownych. Praktyka orzecznicza Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jednoznacznie wskazuje, że klauzule niedozwolone tego rodzaju nie wiążą konsumenta z mocy prawa. Audyt regulaminu sklepu lub innego przedsiębiorstwa to inwestycja chroniąca przed kosztownymi postępowaniami. Przedsiębiorcy poszukujący profesjonalnego wsparcia w zakresie tworzenia regulaminów zgodnych z prawem mogą skorzystać z usług serwisu eprawo.pl.